Ludzie 2015

 

 

Adam Borowski

Adam Borowski, "Jeśli pewnego dnia w mieście szczęśliwym...", foto: Joanna Helander

Adam Borowski, „Jeśli pewnego dnia w mieście szczęśliwym…”, foto: Joanna Helander

Dołączył do zespołu Teatru Ósmego Dnia w 1974 r., debiutując rok później w spektaklu „Musimy poprzestać na tym, co tu nazwano rajem na ziemi… ?”. Od tej pory współtworzył wszystkie spektakle tej legendarnej grupy.

Wśród współtworzonych przezeń zbiorowych kreacji Teatru Ósmego Dnia były te najsłynniejsze, które przeszły do legendy i do historii teatru w Polsce: „Przecena dla wszystkich” (1977), „Ach, jakże godnie żyliśmy” (1979), „Więcej niż jedno życie” (1981), „Przypowieść” (1982), „Raport z oblężonego miasta” (1983), „Cuda i mięso” (akcja teatralna, 1984), „Piołun” (1985), „Ziemia niczyja” (1991), „Sabat” (1993), „Tańcz, póki możesz” (1994), „Szczyt” (1998), „Arka” (2000), „Portiernia” (2003), „Czas Matek” (2006), „Teczki” (2007), „Paranoicy i Pszczelarze” (2009), „Osadzeni. Młyńska 1” (2011), „Do Władzy Wielkiej i Sprawiedliwej” (2012). Adam Borowski, jako artysta-plastyk, zajmuje się również m. in. graficznym opracowaniem wydawnictw i druków firmowanych przez poznańską grupę.

Wielkie znaczenie Teatru Ósmego Dnia w latach 70. i 80. XX w. polega nie tylko na tym, że stał się on czołową grupą teatru poszukującego w Polsce i na świecie, lecz także na tym, że był w latach 1975-1989 legendą demokratycznej opozycji i jednym z jej symboli, aktywnie włączając się w proces walki o przemiany demokratyczne w Polsce..

Z kolei w latach 1984-1986 poznańska grupa, skazana przez władze  na oficjalny niebyt, działająca w podziemnym „teatrze drugiego obiegu”, wykreowała unikalne w skali światowej zjawisko, które jej członkowie nazwali „awangardowym teatrem ludowym”.

Adam Borowski ma także swój wielki udział ukształtowaniu relacji Teatru Ósmego Dnia z jego społecznym otoczeniem po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości. Zespół Teatru od początku lat dziewięćdziesiątych rozwija intensywną działalność artystyczną – powstają premiery trzech spektakli salowych oraz cztery spektakle plenerowe, będące nowatorska próbą połączenia języka teatru ulicznego, teatru operującego obrazem, wizją plastyczną z przesłaniem społecznym. Ze spektaklami tymi Teatr Ósmego Dnia odbywa liczne podróże, prezentując je na ponad stu festiwalach w całej Europie, Azji i Ameryce Południowej. Zyskując zasłużenie miano ambasadora kultury polskiej. Drugim równie silnym i ważnym nurtem aktywności jest, od momentu zyskania własnej siedziby w Poznaniu, działalność kulturotwórcza.  Kierowany przez Ewę Wójciak Teatr Ósmego Dnia animuje jeden z najważniejszych ośrodków kultury alternatywnej w Polsce, będąc istotnym ogniwem w sieci europejskich ośrodków kultury alternatywnej, podejmując poprzez swoje działania edukacyjne i animacyjne rzetelny, wielostronny wysiłek na rzecz wyłonienia się zrębów społeczeństwa obywatelskiego.

Jacek Chmaj (powrót do spisu)

Foto: Maciej Włodarczyk

Foto: Maciej Włodarczyk

Dołączył do zespołu Teatru Ósmego Dnia w 1990 roku Od tego czasu miał wielki wpływ na kształt artystyczny powstających spektakli. Jest współautorem wielkich realizacji plenerowych Teatr Ósmego Dnia: „Sabat” (1993), „Szczyt” (1998), „Arka” (2000), „Czas Matek” (2006) i salowych: „Tańcz, póki możesz” (1994), „Portiernia” (2003), „Teczki” (2007), „Paranoicy i Pszczelarze” (2009), „Osadzeni. Młyńska 1” (2011), „Do Władzy Wielkiej i Sprawiedliwej” (2012), „Dwie niepodobne historie” (2014). Jest pomysłodawcą i realizatorem scenografii, aranżacji przestrzeni i światła w spektaklach Teatru Ósmego Dnia.

Michał Derlatka (powrót do spisu)

derlatkaDwukrotny absolwent PWST Kraków/ Wrocław na wydziałach Aktorstwa Dramatycznego oraz Reżyserii Dramatu, specjalizuje się w realizacji spektakli szeroko pojętego teatru lalek, teatru przedmiotu, formy oraz teatru młodego widza. Ma w swym dorobku reżyserskim różnorodny repertuar skierowany tak do widzów młodych, jak i dorosłych, w dużej mierze operujący plastycznymi środkami wyrazu. Wyreżyserował spektakle: „Fahrenheit” w Teatrze Miniatura, „Podróże Guliwera” w Teatrze Wybrzeże, „Wróżkę z kranu” w Teatrze BOTO. Prowadzi „Lekcje niegrzeczności w Teatrze Wybrzeże.

Przez ostatnie lata realizuje z powodzeniem spektakle w teatrach dramatycznych i lalkowych w całej Polsce (m. in. Teatr Wybrzeże w Gdańsku, Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatr Miniatura w Gdańsku, Wrocławski Teatr Lalek) Jako aktor współpracował m. in. z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz Teatrem CAPITOL. Jako asystent reżysera pracował głównie w Hiszpanii, gdzie spędził rok studiując reżyserię i dramaturgię w Institut del Teatre w Barcelonie (asystent reżyserów takich jak m. in. Ramón Simó, Roberto Romei czy Oriol Broggi w Narodowym Teatrze Katalońskim), asystował także reżyserom w Polsce (Romuald Wicza-Pokojski, Beata Pejcz i in.)

Działa też niezależnie, prowadząc Fundację Sopot Centralny, która wspiera i promuje działalność artystyczną, współtworząc i animując kulturę lokalną i globalną. Ponadto pisze scenariusze, miewa epizody pedagogiczne, realizuje niezależne przedsięwzięcia teatralne, parateatralne i video, pracuje po polsku, angielsku, hiszpańsku, a także – gdy przymuszony – po francusku.

Renia Gosławska (powrót do spisu)

2014-10-15 Teatr Muzyczny_2353Solistka Teatru Muzycznego w Gdyni, artystka wszechstronnie utalentowana, multiinstrumentalistka, aranżerka. Realizatorka autorskiego projektu „Błogosławieni… Pieśni gospel”, za który otrzymała teatralną Nagrodę Prezydenta Miasta Gdyni. Obecnie można ją podziwiać m.in. w rolach: Jagny w „Chłopach” (reż. W. Kościelniak), Diabła w „Przygodach Sindabada Żeglarza” (reż. J. Kilian), Betty Rizzo w „Grease” (reż. M. Korwin), „Małym Księciu. Końcówce” (reż. A. Nalepa) w Teatrze Muzycznym w Gdyni, „Braciach Dalcz i S-ka” (reż. W. Kościelniak) w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie czy w „Piaskownicy” w Centrum Kultury w Gdyni. W październiku 2015 zagra premierowo w Gdyni u Agaty Dudy-Gracz w „Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda rosła”. Reżyseruje, komponuje, zajmuje się choreografią, współprowadzi chór kobiet Chórraa.

Tadeusz Janiszewski (powrót do spisu)

Tadeusz Janiszewski, "Piołun",  lata 80.

Tadeusz Janiszewski, „Piołun”, lata 80.

Jest członkiem Teatru Ósmego Dnia od 1971 r. Zadebiutował w spektaklu „Jednym tchem – codzienny marsz” w roku 1972. Współtworzył następnie wszystkie spektakle tej legendarnej grupy.

Wśród zbiorowych kreacji Teatru Ósmego Dnia współtworzonych przez Tadeusza Janiszewskiego były m.in. te, które przeszły do legendy i do historii teatru w Polsce: „Przecena dla wszystkich” (1977), „Ach, jakże godnie żyliśmy” (1979), „Więcej niż jedno życie” (1981), „Raport z oblężonego miasta” (1983), „Cuda i mięso” (akcja teatralna, 1984), „Piołun” (1985), „Ziemia niczyja” (1991), „Sabat” (1993), „Tańcz, póki możesz” (1994), „Szczyt” (1998), „Arka” (2000), „Portiernia” (2003), „Czas Matek” (2006), „Teczki” (2007), „Paranoicy i Pszczelarze” (2009), „Osadzeni. Młyńska 1” (2011), „Do Władzy Wielkiej i Sprawiedliwej” (2012).. Tadeusz Janiszewski jest także współautorem kilku tekstów programowych Teatru Ósmego Dnia. W latach 70. i 80. XX wieku pełnił w tym Teatrze funkcję lidera aktorskiej pracy warsztatowej, odpowiedzialnego za przygotowanie nowych członków Teatru do pracy w tym zespole.

Wielkie znaczenie Teatru Ósmego Dnia w latach 70. i 80. XX w. polega nie tylko na tym, że stał się on czołową grupą teatru poszukującego w Polsce i na świecie, lecz także na tym, że był w latach 1975-1989 legendą demokratycznej opozycji i jednym z jej symboli, aktywnie włączając się w proces walki o przemiany demokratyczne w Polsce.

W latach 1993-2000 Tadeusz Janiszewski był dyrektorem naczelnym Teatru Ósmego Dnia.

W latach 70. przyczynił się walnie do przekształcenia się Teatru Ósmego Dnia w twórczą wspólnotę, konsekwentnie realizującą wypracowane razem idee. Wspólnota owa od z górą trzydziestu lat tworzy układ kulturowego odniesienia przeciwstawiający się tradycyjnym układom głównego nurtu kultury. Osią zainteresowań tej wspólnoty, czynnikiem spajającym poszczególne dążenia jej członków jest uprawianie sztuki teatru szukającego inspiracji w rzeczywistości społecznej.

Z kolei w latach 1984-1986 poznańska grupa, skazana przez władze  na oficjalny niebyt, działająca w podziemnym „teatrze drugiego obiegu”, wykreowała unikalne w skali światowej zjawisko, które jej członkowie nazwali „awangardowym teatrem ludowym”.

Tadeusz Janiszewski ma także swój wielki udział ukształtowaniu relacji Teatru Ósmego Dnia z jego społecznym otoczeniem po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości. Zespół Teatru od początku lat dziewięćdziesiątych rozwija intensywną działalność artystyczną – powstają premiery trzech spektakli salowych oraz cztery spektakle plenerowe, będące nowatorska próbą połączenia języka teatru ulicznego, teatru operującego obrazem, wizją plastyczną z przesłaniem społecznym. Ze spektaklami tymi Teatr Ósmego Dnia odbywa liczne podróże, prezentując je na ponad stu festiwalach w całej Europie, Azji i Ameryce Południowej. Zyskując zasłużenie miano ambasadora kultury polskiej. Drugim równie silnym i ważnym nurtem aktywności jest, od momentu zyskania własnej siedziby w Poznaniu, działalność kulturotwórcza.  Kierowany przez Ewę Wójciak Teatr Ósmego Dnia animuje jeden z najważniejszych ośrodków kultury alternatywnej w Polsce, będąc istotnym ogniwem w sieci europejskich ośrodków kultury alternatywnej, podejmując poprzez swoje działania edukacyjne i animacyjne rzetelny, wielostronny wysiłek na rzecz wyłonienia się zrębów społeczeństwa obywatelskiego.

 

Anna Jazgarska

ania J.

Absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego, doktor nauk humanistycznych. Referentka krajowych i międzynarodowych konferencji naukowych poświęconych literaturze i kulturze. Autorka i współredaktorka wielu publikacji naukowych z zakresu literaturoznawstwa i krytyki artystycznej. Publikowała m.in. w internetowym „Dzienniku Teatralnym” oraz w miesięczniku „Teatr”. Współpracowała z Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” i Nadbałtyckim Centrum Kultury w Gdańsku. Jest  recenzentką portalu teatralny.pl. Mieszka w Gdyni.

Marcin Kęszycki (powrót do spisu)

Marcin Kęszycki, "Raport z obleżonego miasta",  foto Joanna Helander, rok 1989

Marcin Kęszycki, „Raport z obleżonego miasta”, foto Joanna Helander, rok 1989

Dołączył do zespołu Teatru Ósmego Dnia w 1973 r., debiutując w tym samym roku w spektaklu „Wizja lokalna”. Od tej pory współtworzył wszystkie spektakle tej legendarnej grupy, z wyjątkiem trzech przedstawień zrealizowanych w latach 1986-1987 przez jego kolegów przebywających na emigracji, do których nie mógł dołączyć, ponieważ władze PRL 23 razy odmówiły wydania mu paszportu.

Wśród współtworzonych przezeń zbiorowych kreacji Teatru Ósmego Dnia były te najsłynniejsze, które przeszły do legendy i do historii teatru w Polsce: „Przecena dla wszystkich” (1977), „Ach, jakże godnie żyliśmy” (1979), „Więcej niż jedno życie” (1981), „Raport z oblężonego miasta” (1983), „Cuda i mięso” (akcja teatralna, 1984), „Piołun” (1985), „Ziemia niczyja” (1991), „Sabat” (1993), „Tańcz, póki możesz” (1994), „Szczyt” (1998), „Arka” (2000), „Portiernia” (2003) ), „Czas Matek” (2006), „Teczki” (2007), „Paranoicy i Pszczelarze” (2009), „Osadzeni. Młyńska 1” (2011), „Do Władzy Wielkiej i Sprawiedliwej” (2012).. Marcin Kęszycki jest odpowiedzialny w poznańskim zespole m. in. za dokumentację filmową pracy tej grupy.

Wielkie znaczenie Teatru Ósmego Dnia w latach 70. i 80. XX w. polega nie tylko na tym, że stał się on czołową grupą teatru poszukującego w Polsce i na świecie, lecz także na tym, że był w latach 1975-1989 legendą demokratycznej opozycji i jednym z jej symboli, aktywnie włączając się w proces walki o przemiany demokratyczne w Polsce.

W latach 70. przyczynił się walnie do przekształcenia się Teatru Ósmego Dnia w twórczą wspólnotę, konsekwentnie realizującą wypracowane razem idee. Wspólnota owa od z górą trzydziestu lat tworzy układ kulturowego odniesienia przeciwstawiający się tradycyjnym układom głównego nurtu kultury. Osią zainteresowań tej wspólnoty, czynnikiem spajającym poszczególne dążenia jej członków jest uprawianie sztuki teatru szukającego inspiracji w rzeczywistości społecznej.

Z kolei w latach 1984-1986 poznańska grupa, skazana przez władze  na oficjalny niebyt, działająca w podziemnym „teatrze drugiego obiegu”, wykreowała unikalne w skali światowej zjawisko, które jej członkowie nazwali „awangardowym teatrem ludowym”.

Marcin Kęszycki ma także swój wielki udział ukształtowaniu relacji Teatru Ósmego Dnia z jego społecznym otoczeniem po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości. Zespół Teatru od początku lat dziewięćdziesiątych rozwija intensywną działalność artystyczną – powstają premiery trzech spektakli salowych oraz cztery spektakle plenerowe, będące nowatorska próbą połączenia języka teatru ulicznego, teatru operującego obrazem, wizją plastyczną z przesłaniem społecznym. Ze spektaklami tymi Teatr Ósmego Dnia odbywa liczne podróże, prezentując je na ponad stu festiwalach w całej Europie, Azji i Ameryce Południowej. Zyskując zasłużenie miano ambasadora kultury polskiej. Drugim równie silnym i ważnym nurtem aktywności jest, od momentu zyskania własnej siedziby w Poznaniu, działalność kulturotwórcza.  Kierowany przez Ewę Wójciak Teatr Ósmego Dnia animuje jeden z najważniejszych ośrodków kultury alternatywnej w Polsce, będąc istotnym ogniwem w sieci europejskich ośrodków kultury alternatywnej, podejmując poprzez swoje działania edukacyjne i animacyjne rzetelny, wielostronny wysiłek na rzecz wyłonienia się zrębów społeczeństwa obywatelskiego.

Irad Mazliah (powrót do spisu)

Wroc³aw , 35 Przegl¹d Piosenki Aktorskiej . Nurt OFF , przedstawienie " Failure of the future , upadek przysz³oœci . Irad Mazliah fot. £ukasz Giza / Teatr Muzyczny Capitol

Wrocław , 35 Przegląd Piosenki Aktorskiej . Nurt OFF , przedstawienie ” Failure of the future , upadek przyszłośœci . Irad Mazliah
fot. £ukasz Giza / Teatr Muzyczny Capitol

Izraelski choreograf i performer. Irad związał swoje profesjonalne życie z tańcem w wieku 25 lat. Od tego czasu pracował z wieloma choreografami i grupami takimi jak: Emanuel Gat, Yossi and Oded, Niv Scheinfeld \and Oren laor, Anat danieli i innymi. Jego autorskie prace prezentowane były na wielu festiwalach i podczas innych wydarzeń artystycznych, od scen teatralnych, przez muzea po zakątki miast i przestrzeni publicznej. Irad studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Tel Avivie. Założył i prowadził szkołę tańca w Haifie oraz był dyrektorem artystycznym Intimadance Festival Tel Aviv Israel. Stypendysta Amerykańsko- Izraelskiej Fundacji Kultury jako choreograf i tancerz. W 2010 zainteresował się Polską pod kątem artystycznym. Zainteresowanie to zaowocowało w 2013 roku stypendium artystycznym od Instytutu Adama Mickiewicza. Wtedy postanowił przeprowadzić się do tego kraju i zarobić wszystko, by nazwać to miejsce domem. Od przyjazdu do Polski tworzył dla Teatru Tańca Zawirowania, Warszawa (,,Navigation song”), Acro Dance Company, Toruń (,,Jak robi koń”) oraz dla wielu amatorskich ośrodków tańca. Jako aktor i performer współpracował również z Komuną/Warszawa i Teatrem Cinema.

 

Stanisław Miedziewski (powrót do spisu)

miedziewski

Reżyser teatralny i filmowy. Od 1976 roku współtworzył – aktywowany w Słupsku przez Antoniego Franczaka (1972) – istniejący wcześniej Teatr „Rondo”.  Studiował reżyserię w PWSFTviT w Łodzi. Staż m.in. w Teatrze Bertolda Brechta w Berliner Ensemble. Przez kilka sezonów był związany z Teatrem im. W. Horzycy w Toruniu. Jest laureatem wielu nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych.

 

 

 

 

Adam Nalepa (powrót do spisu)

nalepa2

Reżyser, tłumacz, dramaturg. Wychowany w Niemczech, gdzie debiutował jako reżyser własną adaptacją „Komedianta” Thomasa Bernharda w Düsseldorfer Schauspielhaus. W 2007 roku otrzymał propozycję inscenizacji światowej prapremiery „Blaszanego bębenka” z okazji obchodów 80-tych urodzin Güntera Grassa w Teatrze Wybrzeże, z którym współpracuje od tego czasu. W Gdańsku wyreżyserował m.in. „Kamień” Mariusa von Mayenburga, „Nie-boską komedię” Krasińskiego, „Czarownicę z Salem” Arthura Millera, „Marię Stuart” Friedriecha Schillera, „Faraona” Bolesława Prusa. Poza tym wystawił w warszawskim Laboratorium Dramatu prapremierę „Sex machne” Tomasza Mana, w krakowskim Starym Teatrze „Chłopców” Stanisława Grochowiaka, w Kaliszu „Kupca weneckiego” według Williama Shakespeare’a, a w Sopocie dla Fundacji Teatru BOTO, którego jest dyrektorem artystycznym, m. in. prapremierę sztuki Jakuba Roszkowskiego „Zielony mężczyzna”,  „NORD-OST” Torstena Buchseteinera oraz „Cało-czerwone” Małgorzaty Szczerbowskiej. W 2015 wyreżyserował w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni spektakl „Mały książę. Końcówka”  na podstawie Antoine de Saint-Exupery. Jest wielokrotnym laureatem nagród teatralnych, m.in. Marszałka Województwa Pomorskiego (2008, 2012, 2014), Miasta Gdańsk (2008, 2012, 2014), Miasta Sopotu (Sopocka Muza 2014), Splendor Gedanensis (2014) oraz Sztormu Roku Gazety Wyborczej (2014).

Mateusz Nowak (powrót do spisu)

1Od przodu i od tyłu2. fot. Marcin PietruszaPolonista, logopeda, animator kultury, instruktor recytacji. Doktorant w Zakładzie Historii Języka Polskiego i Dialektologii (Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie). Absolwent studiów podyplomowych „Zarządzanie Kulturą w Strukturach Unii Europejskiej” (Polska Akademia Nauk w Warszawie) oraz „Zarządzanie Ryzykiem, Prognozowanie, Planowanie Strategiczne, Foresight” (Collegium Civitas w Warszawie). Ukończył szereg i kursów zakresu zarządzania projektami oraz organizowania działalności kulturalnej.

Większość jego działań (zawodowych, artystycznych i aktywność naukowa) związanych jest z kulturą żywego słowa, recytacją i sztuką mówienia. Recytuje od 1997 roku. Przez osiemnaście lat zdobył około stu nagród i wyróżnień na wojewódzkich oraz ogólnopolskich konkursach recytatorskich. Od 2005 roku zajmuje się instruktażem w dziedzinie recytacji. Jego podopieczni (dzieci, młodzież szkolna, dorośli i seniorzy) zdobyli około siedemdziesięciu nagród na konkursach recytatorskich w Polsce. Publikował artykuły dotyczące recytacji i mowy scenicznej w „Scenie” i „Polonistyce”. W 2012 roku ukazał się jego autorski podręcznik „Słowa do odkrycia”, który stanowi podsumowanie jego dotychczasowego doświadczenia instruktorskiego w formie praktycznych rad dla osób zajmujących się mówieniem scenicznym. W latach 2006-2010 współtworzył i koordynował projekty edukacyjne współfinansowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Między literą a słowem (2 edycje), Architektura Słowa (projekt autorski) i Słowo z człowieka wywołane). W 2013 i 2014 roku otrzymał Nagrody Instruktorskie na ogólnopolskich konkursach recytatorskich w Ostrołęce i Skarżysku-Kamiennej. W ramach współpracy z Pracownią Słowa Centrum Kultury w Lublinie współtworzył Ogólnopolskie Seminarium Sztuki Słowa i Teatru (2008-2012) oraz Polsko-Ukraińskie Spotkania Mistrzów Słowa (2008-2015). W zakresie popularyzacji kultury żywego słowa i sztuki mówienia współpracował z Wojewódzkim Ośrodkiem Kultury w Lublinie, Wojewódzką Biblioteką Publiczną w Lublinie, Miejską Biblioteką Publiczną w Lublinie, Czytelnią Dramatu, Ośrodkiem Brama Grodzka – Teatr NN, Polskim Radiem Lublin, Lubelskim Teatrem Tańca, Teatrem Starym w Lublinie i Bursą Szkolną nr 3 w Lublinie. Czterokrotnie (2006, 2007, 2008, 2009) otrzymał stypendium Marszałka Województwa Lubelskiego w dziedzinie twórczości artystycznej – recytacji. W 2014 została Laureatem Lubelskiej Nagrody Kulturalnej „Żurawie” w kategorii SŁOWO. W 2011 był stypendystą Narodowego Centrum Kultury, a 2013 i 2014 Prezydenta Miasta Lublin. W 2011 roku odbyła się premiera jego debiutanckiego monodramu „teatralność”, a w 2014 drugiego spektaklu w poetyce teatru jednego aktora „Od przodu i od tyłu”. Oba monodramy przyniosły mu wiele nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach teatrów jednego aktora. W Dzielnicowym Domu Kultury „Węglin”, gdzie na co dzień pracuje, prowadzi cyklicznie wg autorskiego programu Warsztaty Słowa. W pracy z recytatorami nawiązuje do najlepszych tradycji sztuki mówienia artystycznego w Polsce opisywanych przez Mieczysława Kotlarczyka i Leona Kaczmarka.

Był zaangażowany w starania Lublina o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 (Zespół Zadaniowy Dzielnicowe Stolice Kultury, przygotowanie wizyty ekspertów i koncertu Miasto w Dialogu w dzień ogłoszenia wyników). Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie twórczości artystycznej i upowszechniania kultury (2013). Został doceniony „za wyróżniającą się pracę na rzecz Dzielnicowego Domu Kultury „Węglin” oraz lubelskiego środowiska kulturalnego” oraz  „za aktywną działalność na rzecz środowiska lokalnego”.

Krzysztof Wojciechowski (powrót do spisu)

2014-10-15 Teatr Muzyczny_2419Podziwiany jest obecnie m.in. jako Zły – Henryk Nowak w musicalu „Zły” (reż. W. Kościelniak), Kowal w „Chłopach”, (reż. W. Kościelniak), gra również Diabła morskiego w „Przygodach Sindbada Żeglarza”(reż. J. Kilian). Multiinstrumentalista. Bierze udział jako muzyk w różnych projektach muzycznych, pasjonat muzyki etnicznej i kolekcjoner instrumentów perkusyjnych i dętych.

 

 

 

 

 

Ewa Wójciak (powrót do spisu)

ewa kwiaty 2Dołączyła do zespołu Teatru Ósmego Dnia w 1971 r., zadebiutowała rok później w widowisku „Integracja”. Od tej pory współtworzyła wszystkie spektakle tej legendarnej grupy, z wyjątkiem dwóch przedstawień zrealizowanych w 1986 r. przez jej kolegów przebywających na emigracji, do których nie mogła dołączyć, ponieważ władze PRL odmówiły wydania jej paszportu.

Wśród zbiorowych kreacji Teatru Ósmego Dnia współtworzonych przez Ewę Wójciak były te najsłynniejsze, które przeszły do legendy i do historii teatru w Polsce: „Przecena dla wszystkich” (1977), „Ach, jakże godnie żyliśmy” (1979), „Więcej niż jedno życie” (1981), „Raport z oblężonego miasta” (1983), „Cuda i mięso” (akcja teatralna, 1984), „Piołun” (1985), „Ziemia niczyja” (1991), „Sabat” (1993), „Tańcz, póki możesz” (1994), „Szczyt” (1998), „Arka” (2000), „Portiernia” (2003) ), „Czas Matek” (2006), „Teczki” (2007), „Paranoicy i Pszczelarze” (2009), „Osadzeni. Młyńska 1” (2011), „Do Władzy Wielkiej i Sprawiedliwej” (2012), „Dwie niepodobne historie” (2014). Ewa Wójciak jest także współautorką kilku tekstów programowych Teatru Ósmego Dnia oraz autorką słynnego manifestu „Aktor” (1981).

Wielkie znaczenie Teatru Ósmego Dnia w latach 70. i 80. XX w. polega nie tylko na tym, że stał się on czołową grupą teatru poszukującego w Polsce i na świecie, lecz także na tym, że był w latach 1975-1989 legendą demokratycznej opozycji i jednym z jej symboli, aktywnie włączając się w proces walki o przemiany demokratyczne w Polsce.

Od roku 1993 Ewa Wójciak pełniłą funkcję dyrektora artystycznego Teatru Ósmego Dnia, a od roku 2000 była także dyrektorem naczelnym tej instytucji. 28 lipca 2014 prezydent Poznania Ryszard Grobelny odwołał Ewę Wójciak z funkcji dyrektora Teatru Ósmego Dnia

W latach 70. przyczyniła się walnie do przekształcenia się Teatru Ósmego Dnia w twórczą wspólnotę, konsekwentnie realizującą wypracowane razem idee. Wspólnota owa od z górą trzydziestu lat tworzy układ kulturowego odniesienia przeciwstawiający się tradycyjnym układom głównego nurtu kultury. Osią zainteresowań tej wspólnoty, czynnikiem spajającym poszczególne dążenia jej członków jest uprawianie sztuki teatru szukającego inspiracji w rzeczywistości społecznej.

Z kolei w latach 1984-1986 poznańska grupa, skazana przez władze  na oficjalny niebyt, działająca w podziemnym „teatrze drugiego obiegu”, wykreowała unikalne w skali światowej zjawisko, które jej członkowie nazwali „awangardowym teatrem ludowym”.

Ewa Wójciak ma także swój wielki udział ukształtowaniu relacji Teatru Ósmego Dnia z jego społecznym otoczeniem po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości. Zespół Teatru od początku lat dziewięćdziesiątych rozwija intensywną działalność artystyczną – powstają premiery trzech spektakli salowych oraz cztery spektakle plenerowe, będące nowatorska próbą połączenia języka teatru ulicznego, teatru operującego obrazem, wizją plastyczną z przesłaniem społecznym. Ze spektaklami tymi Teatr Ósmego Dnia odbywa liczne podróże, prezentując je na ponad stu festiwalach w całej Europie, Azji i Ameryce Południowej. Zyskując zasłużenie miano ambasadora kultury polskiej. Drugim równie silnym i ważnym nurtem aktywności jest, od momentu zyskania własnej siedziby w Poznaniu, działalność kulturotwórcza.  Kierowany przez Ewę Wójciak Teatr Ósmego Dnia animuje jeden z najważniejszych ośrodków kultury alternatywnej w Polsce, będąc istotnym ogniwem w sieci europejskich ośrodków kultury alternatywnej, podejmując poprzez swoje działania edukacyjne i animacyjne rzetelny, wielostronny wysiłek na rzecz wyłonienia się zrębów społeczeństwa obywatelskiego.